Bu gün 17 Ağustos,

Toprağın üzerimizi örtmesinin üstünden tam on yıl geçti.
Adapazar'ında, Kocaeli'nde, Gölcük'te derin uykudaydık,
sıcak yatağımızda uyurken, üstümüze yorgan yerine
toprak örttük. Yaşlısıyla, genciyle, çocuğuyla...
Evlisi, nişanlısı, sözlüsüyle, ne olduğunu bile anlayamadan
yorgan yerine kara toprak örttü üstümüzü.

Uyanamadık...

Ses veremedik toprak üstünde kalan yakınlarımızın
" kimse var mı?..." sorularına.
Oysa, ne kadar çok isterdik bize seslenen yakınlarımıza
" Buradayız, sizi duyuyoruz " demeyi, yakınlarımıza,
sevdiklerimize tekrar sarılmayı...
Ama olmadı...Üstümüze örtülen yeni yorganımız
kara toprak müsade etmedi... Ayrıldık sizlkerden, ayrıldık
sevenlerimizden, sevdiklerimizden.
Hem de ne olduğunu bilmeden.

Bizler on sene önce hazırlıksız yakalanmıştık, bilemedik.
Ya sizler?
Ya siz yaşayanlar, on sene geçmesine rağmen ne yaptınız?
Ders çıkardınız mı yaşananlardan?
Hazır mısnız bu tür felaketlere?
Önünüzde ders çıkaracağınız bizim yaşadıklarımız varken
bu tür yeni felaketlere hazırlandınız mı?

Yoksa hala, neme lazımcılığın, boş vermişliğin adına
" kader " mi demektesiniz?

Eğer böyleyseniz, eğer unutulduysa yaşananlar
yazıklar olsun geçen zamana...
Yazıklar olsun ders çıkaramayanlara...
Yazıklar olsun...

Cemal

0 Comments